21.7.11

Til að byrja með..

Þetta hafði verið erfiður dagur í Kjólabúð Fröken Láru. Hinni árlegu sumarútsölu á kjólum og höttum var lokið og Rósa var komin heim í litla herbergið sitt. Hún reyndi að draga djúpt andann, en fann fyrir skörpum sársauka í síðunni. Hún var líklega með brotið rifbein. Það hefði best verið hægt að lýsa þessu sem umsátri. Þegar búðin opnaði streymdi inn hafsjór af viðskiptavinum. Konur sem venjulega voru vel til hafðar og settlegar héldu pilsfaldinum upp fyrir ofan hnén og hlupu, gáfu olnbogaskot, hrintu og klóruðu til þess að ná flíkum á fyrst. Þær rifu kjóla á milli sín, slógust og öskruðu á hvora aðra og rifust um hver hefði náð kjólnum á undan. Eldri konurnar létu stafina sína vaða miskunarlaust í frúr sem á vegi þeirra urðu og Rósa hafði séð eina nota krókinn á stafnum til þess að fella aðra sem hafði komist hættulega nálægt síðasta gula fjaðrahattinum.

Rósu grunaði reyndar sterklega að sumar af þessum konum væru ekkert á höttunum eftir fallegum fötum á kostakjörum, en mættu til þess að geta sleppt af sér beislinu á meðal almennings og náð góðum höggum á aðrar konur sem höfðu einhvern tímann svo mikið sem horft á þær á rangan máta.

Rósa var marin, með sprungna vör og skrámur út um allan líkamann. Hún var líka hölt eftir að gífurlega þykkvaxin járnkona hafði stappað á fótinn á henni. Fjólubláu sumarkjólarnir með túlípanamynstrinu voru "búnir" í hennar stærð, en það hafði fröken Lára kennt henni að segja þrátt fyrir að kjóllinn hefði aldrei verið saumaður í svo stórri stærð. Konan, sem var komin í ham, var ekki tilbúin til þess að taka því með þegjandi þögninni. Nei, það var ekki á færi hvers sem er að vera afgreiðsludama á útsöludögum.

Rósa var að þrífa storknað blóð af andlitinu á sér þegar það var bankað heldur ákveðið, taktfast og óþreygjufullt á hurðina. Hún dæsti og hélt áfram að strjúka varlega yfir sprungnu vörina. Hún var ekki í skapi fyrir gesti. Þegar það virtist ekkert vera að hægja á bankinu, klöngraðist hún á fætur og haltraði að hurðinni.

Rósvíta Stefanía Leopold Tin? Spurði ókunnugur maður sem leit út eins og bankið hans hljómaði. Hann var stór og harðgerður, en samt snyrtilegur og vel klæddur.

Já, en hver... Rósa náði ekki einu sinni að klára setninguna. Hendin á manninum skaust upp að hálsinum á henni og hún fann fyrir snörpum sársauka og örskotsstundu síðar datt stéttillinn hennar í jörðina með glamri.

Rósu svimaði og áður en hún náði að bregðast við var hendin á manninum komin aftur upp að hálsinum á henni og hún heyrði smell. Í smá stund var eins og að allt blóðið í líkama hennar fossaði í átt að hálsinum og svo fann hún fyrir gríðarlegri vellíðunartilfinningu.

Nú ertu Rósvíta Stefanía Leopold Gull, sagði maðurinn og hneygði höfuðið örlítið í áttina að henni. Það var þá sem hún tók eftir því að stéttillinn hans var úr rafi. Maðurinn var RÖDD! Hún hafði víst einu sinni hitt Rödd áður, en hún mundi ekki eftir því, þar sem að hún hafði bara verið nokkurra mínútna gömul.

Gull? Hún lyfti hendinni rólega upp og strauk yfir stéttilinn sinn. Hann var mýkri viðkomu en áður. Skyndilega leið henni eins og hún stæði í lausu lofti og hún endaði á gólfinu. Rósa lenti illa á sára fætinum, en hún gat ekki lengur munað hvernig hún átti að færa hann. Gull!? Það gat ekki verið. Hún var örugglega með ofskynjanir. Hún lá líklega meðvitundarlaus á gólfinu í Kjólabúð Fröknenar Láru og viðskiptavinirnir voru að troða hana niður á leið sinni að rekkunum.

Dæmigerð viðbrögð, sagði Röddin. Stundum er þetta verra. Föðurbróðir þinn, Haraldur Leopold Gull fékk til dæmis hjartaáfall og dó... Röddin varð hálf skömmustuleg. Ég... sam..hryggist?

Stutt, en hálf vandræðileg þögn fylgdi þessari yfirlýsingu, en svo yppti Röddin öxlum. Æ, ég hef aldrei almennilega náð tökum á samkennd, ég veit ekki hvers vegna ég reyni. Í rauninni er ég ekkert leiður yfir því að föðurbróðir þinn sé dáinn. Ég hitti hann fyrst í dag og hann hafði ekki einu sinni fyrir því að anda nema rétt til þess að byrja með.

Röddin ræskti sig og hélt svo áfram. Lafði Elísabet Arabella Gull lést fyrr í dag. Hún átti enga nána ættingja sem ekki voru gull. Nafn Haraldar Leopolds var dregið út úr eldinum, en hann var greinilega ekki með hjarta úr gulli því það gaf sig við fréttirnar. Röddin stoppaði og horfði á Rósu með eftirvæntingasvip. Rósa horfði dofin til baka og reyndi eins og hún gat að komast aftur til meðvitundar. Fröken Lára myndi draga af henni kaup ef hún væri ekki við búðaborðið að taka við greiðslum. Röddin hleypti brúnum og muldraði með sjálfum sér eitthvað um hann hefði nú haldið að þetta hefði átt að kalla fram að minnsta kosti á smá bros. Svo hélt hann áfram.

Samkvæmt reglunum þarf að koma virkum eðalmálmastéttlum fyrir innan dagsins og þar kemur þú inn í söguna. Þú ert eini skráði lifandi ættingi Haraldar Leopolds Gulls. Hann mældi Rósu út og leit skyndilega út eins og hann hefði bitið í sítrónu. Ég mæli með því að þú hafir þig aðeins til áður þú verður sótt...........

3 ummæli:

Baladas Mp3 sagði...


My sweet friend, I translated your blog, very nice and interesting you site.
When you want to take refuge in good ballads of yesterday, today and forever in all languages and genres I invite you to visit my blog and listen me.
From this Saturday July 23 th I pay tribute to music of Scandinavia.
I am a broadcaster of Argentina.
Best regards from Rosario-Argentina
Albert.

Dal sagði...

Já ég verð eiginlega að taka undir með Albert! Þú síða er mjög fín og áhugaverð. Þar á meðal þessi lesning um Rósu Gull. Er von á frammhaldi?

Osk sagði...

Nah, ég hugsa ekki. Aðeins of Brave New World-ish :)