2.8.04

Svona eruð þið þá helvítin ykkar! Ef ég segi minna, þá kommentið þið bara hlutfallslega meira á einstök pósk heldur en annars. Það virðist vera að þið séuð með einhvern ákveðin fjölda kommenta sem þið þurfið að koma út úr ykkur á viku, en ekki fara yfir, eða eitthvað hræðilegt gerist. Kærastan fær appelsínuhúð, liðið ykkar tapar í fótbolta eða Nylon gefur út nýtt lag!

Oft hef ég hlegið að fólki sem er eitthvað að afsaka það að hafa skrifað lítið á heimasíðuna sína, því að það hefur verið svo rosalega "bissí". Þessvegna ætla ég ekki að koma með svoleiðis komment, þó þið megið endilega lesa þau skilaboð á milli línanna.
Ég er svo andlaus. Búin að vera að vinna alla helgina, svo ég ætla bara að bjóða upp á einn umgang af ég gerði - ég fór - ég var póski. Don't worry guys! It's on me! Allar líkur á því að mér detti eitthvað í hug út frá því...

[Yfirlýsingar um vinnu og hvað mér sé illt í bakinu og mig vanti personal nuddara verður sleppt úr að þessu sinni;]
Á föstudaginn fór ég snemma að sofa. Ég held þetta sé í fyrsta skipti sem ég lúri heima hjá Einari (nei. Við búum ekki saman þó við höfum verið saman ágætlega lengi, ég lúlla bara þar um helgar og NEI það er ekki skrítið. Hata þennan endalausa skuldbindingafasisma í fólki. Ég vil ekki eiga sameiginleg fjármál, sameiginleg ættarmót, umræður um barneignir og lífeyrissjóði eða neitt á þeim nótunum alveg á næstunni. Sjálf á ég bágt með að skilja hvernig nokkri manneskju með greindavísitölu yfir 50 láti sér detta í hug að flytja inn til einhvers eftir að hafa þekkt viðkomandi í jafnvel minna en 2 mánuði. Er personal space dáið? Þú þekkir í fyrsta lagi ekkert manneskju eftir 2 mánuði. Það er ennþá "courting" tíminn og allar grímur og sjálfsfegranir ennþá í gangi. Ég get lofað þér því að þegar þú kemst að því að elskan þín sé í rauninni skápa-hnakki sem horfir á Opruh og kvelji hvolpa í frístundum, þá verður miklu erfiðara að slútta sambandinu þegar öll búslóðin hans/hennar hefur á einhvern dularfullan hátt flutt inn.
Hvað er líka með þessar trúlofanir? Hvernig getur fólk gengið um og sagst hafa verið trúlofað í 3 ár með bros á vör? Hvaða fáviti ákvað það að það sé hægt að aðskylja trúlofanir frá giftingum? Það er ekki til neitt sem heitir "viltu trúlofast mér?". Fólk sem er trúlofað á að vera einungis fólk sem hefur ákveðið dagsetningu fyrir brúðkaupið, þá helst innan árs. Hitt fólkið getur bara fengið sér vinabönd eða samstæðar lopapeysur!) sem við fórum ekki að sofa á sama tíma. Ég var svo búin á því að ég rotaðist um 22 á meðan að hann hékk í tölvunni fram eftir nóttu og skoðaði.... (veit hvað þið haldið en nei. Minn er eðalnörd) linux uppsettningar.

Á laugardeginum fór ég í eitt og hálft partý. Byrjaði í Grænatúni, þar sem ég hef komið í heimsókn við og við frá því að ég var 8 ára ponsa. Vala, Halli, Myrra og Andri Freyr eru með tímabundið aðsetur þar þangað til þau fá nýju íbúðina afhenta (Völuforeldrakastalinn. Allavega ef kastalar hafa 3 eða fleiri klósett sko). Þar fékk ég grillpinna að borða, sem hefðu örugglega verið miklu fljótari að grillast hefði einhver *hóst* actually KVEIKT á grillinu! Við slöppuðum af í pottinum og blöðruðum saman þar og inni í stofu. Því næst kíktum við í innfluttningspartý hjá Bjarka Einarsvini, en hann var að kaupa sér íbúð sem er ekki nema 3 húsum frá gamla húsinu mínu :oD. Þar var ég beitt fasisma og ranglæti, þar sem að mér var meinað þátttöku í drykkuleik fyrst ég var bara að drekka vatn. Ég er viss um að ég hefði rústað þeim öllum! Voru bara hrædd um að tapa! Orð kvöldsins var án efa "fuck head", notað í samhengi sem fengi hvern fullorðinn karlmann til þess að gráta.... úr hlátri.

Á sunnudeginum sannaðist það fyrir mér enn og aftur hvað ég er vel lofuð, þegar elskulegur melurinn bauð mér út að borða á Hereford. Hann nefnilega leitaði að mat sem ég mátti borða á "ekki ókeypis degi" án þess að láta einhvern horfa á mig skringilega þegar ég færi fram á að sleppa hinu og þessu (Lenti í slíku atviki um daginn með bernéas sósu. Ég er viss um að allir í eldhúsinu hafi hrækt og ástarsafað í matinn minn fyrir að vilja hana ekki). Ég fékk hálf-hrátt naut (já. Nautakjöt á að fucking baula þegar gafflinum er stungið í það og blóðið á að leka niður eftir munnvikunum þegar það er tuggið. Þannig er það best!), fræðiheiti "rare" nautalund og bakaða kartöflu. Algjör snilld.
Það eina sem skyggði á þessa annars ljúfu kvöldstund, var að þýskukennarinn minn frá því í menntaskóla sat á næsta borði og sló um sig á tímabili á þýsku við dateið sitt. Vondar minningar.

Í dag mættum við í læri heim til foreldranna, þar sem mamma fórnaði höndum yfir því að kaddlinn væri "alveg eins og ég" (kom upp þegar hann vildi bara venjulegt vatn, ekki pepsi max *hrollur* eða ógeðis gosvatn). Like that's a bad thing! Ég er nú svo æðisleg þið vitið.
Um kl. 4 fór ég á Subway (heilhveiti brauð, kalkún og skinka, tvöfalt kjötálegg, fullt af grænmeti og engin sósa eða ostur). Ég var að spá í það hvort ég væri að vera vond að koma með yfirlýsingar eins og að Subway starfsmenn væru almennt illa innrættir fávitar sem væru enn fastir í 4. bekk í grunnskóla þegar ég fattaði að fæstir þeirra kynnu nú að lesa, skrifa eða reikna, svo það ætti að vera í lagi. Einhvern veginn tókst allavegana lukkutröllinu sem var að afgreiða mig að reikna það út að ég ætti að borga tæpan 800 kall fyrir dótið mitt, þegar ég var með 2 fyrir 1 miða. Ég reyndi að útskýra það fyrir henni að einn 6" gaur gæti ekki kostað 800 kall nema það væri brætt gull og styrjuhrogn á honum, en henni var ekki haggað. Hún notar örugglega pening sem hún aflar með þessum hætti til þess að safna fyrir persónuleika ígræðslunni sem henni langar ó, svo mikið í.
Já. Allavega. Fór svo í bíó í kvöld að sjá King Arthur. Ég hélt með Arthur. Hann vann.

Góða nótt!

Engin ummæli: